Vleugellam
Bijgewerkt op: 3 mrt 2024

Sonja Brekelmans
22 april 2023
Sonja: “Iedere avond was ik bang voor wat de nacht zou brengen tijdens de laatste weken van mijn zus. Ze had kanker en het ging steeds slechter met haar. Toen de ziekte haar lever aantastte, leek ze langzaam in een dikke mist te verdwijnen. Ze was moe, sliep veel en in haar hoofd woedde een sneeuwstorm. Ik koesterde iedere seconde dat ze er was.
Mijn zus maakte alles mooier door er simpelweg te zijn, zelfs als ze sliep. Vaak hield ik haar hand vast en praatte ik tegen haar, gaf ik haar ijsklontjes of lepeltjes water zodat ze wat vocht binnen zou krijgen. Ik deed er alles aan om haar bij me te houden. Dodelijk vermoeiend moet dit voor haar zijn geweest, maar ze liet me begaan, uit liefde.
Opluchting
Iedere ochtend als de zon opkwam, vulde mijn lijf zich met een diepe opluchting. We waren de nacht doorgekomen. Mijn zus was er nog. Zo gingen de dagen voorbij.
Overweldigende liefde
Op een nacht droomde ik heel helder dat er een witte vogel vleugellam midden op een fietspad lag. Ik voelde exact wat hij voelde: een overweldigende liefde en fascinatie voor het leven, maar ook een immens verdriet omdat hij dit los moest laten. ‘Ik vind het leven zó mooi, maar mijn lichaam kan niet meer’, zei de uitgeputte vogel op telepathisch niveau tegen me. Op datzelfde moment ging de telefoon. Het was 2.45 uur. Mijn zus was overleden.
Ik geloof dat ze afscheid van me heeft genomen voordat ze ging. De droom was zo levensecht. Als ik mijn ogen sluit, zie ik de witte vogel nog voor me.”

Als ik mijn ogen sluit,
zie ik de witte vogel
nog voor me.
Onze dierbaren zijn regelmatig om ons heen en geven tekens om te laten weten dat ze er zijn. Heb jij een 'Teken van liefde' dat je met ons zou willen delen? Stuur het naar ons en de mooiste inzendingen plaatsen wij op de site. Deel je verhaal
Foto's: Ameen Fahmy, Mascha de Vries








